Me, myself & Axioma

Schreeuwen om aandacht

Willen zien, horen, ruiken en soms zelfs voelen hoe andere mensen leven. Dat drijft mij als journalist. Want wie komt er zo vaak achter de deur bij zo veel verschillende mensen als een journalist? Dat is zo fantastisch aan dit vak.

Ik heb met oud-Tour-winnaar Jan Janssen gesproken over het ‘katholieke’ in de wielersport, met een stoma-draagster over de wijze waarop zij haar leven weer aangenaam maakt. Ik heb een serie gemaakt met senioren over hun passie, waarbij mij speciaal een dame is bijgebleven die ontroerend mooi carillon speelde en een man die aanvankelijk mompelde dat ‘ie ‘iets’ met bijen deed. Toen ik hem sprak, vertelde hij ongelooflijk interessante verhalen over zijn bijen. Bijen vind ik nu prachtige beestjes! Met een vrolijke Mathilde Santing heb ik over het leven en haar levensgevoel zitten bomen. Met een glaasje wijn erbij. En lang heb ik gesproken met een lieve, oude dame die alvast haar doodskist in huis haalde om ‘m op een zaterdag te beplakken met foto’s die haar leven verbeelden. Vond ze leuk om te doen.

Daarna maak ik er een lekker verhaal van, sleep ik lezers mee in de wereld van die mensen. Soms rolt ’t verhaal er zo uit, soms is ’t zweten om de juiste vorm te vinden. En slijpen maarrrr… om typeringen raak neer te zetten.
En dan is er de switch van journalist naar redacteur/bladenmaker. Dan gaat ’t erom hoe het verhaal eruit springt in het magazine of op de site. Samen met vormgeving zoeken naar het sterkste openingsbeeld bij de kop. Waar zetten we de streamers, moet dat kadertje er wel bij, kun je tekst schrappen…? Alles moet kloppen, opvallen, zodat de lezer helemaal niet meer om mijn verhaal heen kan en wil!

Dan moet mijn verhaal het zelf gaan doen. Concurreren met al die andere artikelen die ook schreeuwen om aandacht. Wat een vak!