Krent uit de pap

Freelance journalisten, we kunnen niet zonder. En we hebben intussen een aardig netwerk opgebouwd van mensen met wie we graag samenwerken. Maar soms komt er een verhaal voorbij dat je gewoonweg niet wilt uitbesteden. Waarom? Niet omdat anderen het niet zouden kunnen, integendeel. Maar omdat het zo’n leuk onderwerp is dat je heel graag zelf wilt doen. Ook al heb je het druk en past het eigenlijk niet in de agenda. Maar wat ben ik blij dat ik deze ene krent uit de pap toch heb gepakt!

Toen ik meneer Verhagen (al snel mocht ik Leo zeggen) aan de lijn had om te vragen of hij wilde meewerken aan een interview voor MediReva, vertelde hij dat hij vaak gaat paardrijden met een vriend. Ze spannen het paard Sally in voor de kar en gaan het bos in. Of ik zin had om mee te gaan? Toegegeven, in eerste instantie leek me dat een beetje suf. Oké, ik ben een paardenmeisje. Maar als ik ga rijden zit ik erop, niet erachter. Voortgetrokken worden op een sukkeldrafje, daar lijkt me weinig aan. Voordat ik ook maar iets kon zeggen, vertelde deze 71-jarige dat ‘ze niet als heertjes rijden hoor, soms gaan we echt loeihard!’ Kijk, toen werd ik nieuwsgierig.

En zo reed ik op een doordeweekse dag naar Breda. Eerst een uurtje thuis bij Leo en zijn vrouw. Een verrassend openhartig gesprek was het, alleen dat al was leuk. Maar de dag begon pas echt toen fotografe Jitzke Grijpstra arriveerde en we toen toch echt het bos in gingen. Sally, een pittig paardje, stond in no time voor de kar. Er was alleen een zitplek voor Leo en zijn maatje Rob. Jitzke en ik konden achterop staan, op een soort rooster waardoor – zo merkten we al snel – de bagger je om de oren vliegt.

Dat mannen van rond de zeventig heus nog wel over testosteron beschikken, werd ook snel duidelijk. Ze zouden de meisjes wel even laten zien hoe hard zij altijd door het bos scheuren. We waren het terrein nog niet af of ze spoorden Sally aan tot een fikse draf. Al gauw doken we een bospad in en – ‘Houd je vast!’ – konden we ons nog net vastgrijpen voor we in volle galop een haakse bocht namen door kuilen en plassen. Binnen 15 minuten dampte Sally van het zweet en de mannen joegen door. Waren we al bang? Nee, dat niet. Wel moesten we heel hard lachen. En hup, vlogen we weer een bocht door in een nog hogere versnelling. De raggende mannen zijn er niks bij. Jitzke had haar handen vol aan het beschermen van haar camera’s en zichzelf staande houden. Eerlijk gezegd had ik alleen al m’n handen vol met blijven staan.

Tussendoor lasten we een fotosessie in. Fijn voor Sally, kon die even uitrusten. Daarna mocht ik op de bok. Want een paardenmeisje dat nog nooit heeft gemend, dat kan natuurlijk niet. Rob zou het me wel even leren. Ik kreeg allerlei instructies, maar toen we in de buurt van een wildrooster kwamen, nam Rob de leidsels weer over. Paarden kunnen niet over wildroosters, dus was ik enigszins verbaasd dat we er toch echt op af gingen. In volle galop… ‘We springen eroverheen!’, riep Rob. ‘Daar heb ik Sally speciaal voor getraind!’ Levensgevaarlijk. Daar gaan we, dacht ik. Maar voor ik het wist zette Sally af en sprong er ruim overheen. De kar bleef overigens gewoon met alle wielen op de grond, dat dan weer wel.

Met verwaaide haren en een rode blos op de wangen begroette ik eind van de middag mijn collega’s. Wat had ik een leuke dag gehad! En daarom moet je zo af en toe zelf die krent uit de pap halen. Sorry freelancers!