Een juist ritme boeit

Waarom vind ik Flow zo'n prachtig magazine maar lees ik nauwelijks de teksten, en vind ik Psychologie Magazine en Volkskrant Magazine beide wat saai qua opmaak, maar lees ik wel alles van A tot Z? Gaat het puur om de inhoud van de artikelen of speelt er meer mee? Tijdens mijn djembé-les viel een kwartje.

Mijn trommelleraar gaf me de opdracht voor te spelen in een vast ritme en vast tempo en alleen in volume te variëren. De groep zou volgen. Ik vermaakte me goed. Genoot ervan de groep mee te krijgen. Toch kon ik het niet laten het tempo te versnellen; ik vond het hard/zacht afwisselen wat saai worden. 
De volgende cursist varieerde wel alleen in volume, en toch was het niet saai. Ze hield ons geconcentreerd door totaal willekeurig hard en zacht af te wisselen. De derde voorspeler varieerde zo vaak in hard en zacht, dat we het nog nauwelijks konden volgen. We werden er wat lacherig van. De aandacht verslapte, we gingen slordiger spelen en letten steeds minder op de voorspeler.

Een verrassend ritme houdt je geboeid. Van een gelijkmatig deuntje raak je in trance of kom je tot rust. Van chaotische ritmes word je energiek of onrustig. Voor bladen maken geldt iets dergelijks. Van een magazine dat op elke bladzijde iets nieuws laat zien, word je onrustig. Het vraagt wat van je om de aandacht erbij te houden. Een magazine dat goed in elkaar zit, weet van begin tot eind de aandacht vast te houden en je mee te nemen. Het gaat om een afwisseling die in balans is. Als een muziekstuk. De ene keer word je speels verleid met korte berichtjes, daarna krijg je rust met grote foto’s om vervolgens verdieping te krijgen met een langer, interessant verhaal. En daarna wil je als lezer weer even spelen of kijken, zodat je weer zin krijgt in een volgend stukje verdieping.

Psychologie Magazine doet dat. Volkskrant Magazine ook. Flow maakt me een beetje lacherig. Elke pagina verrast - heel knap! - maar ik word er ook doodmoe van.