De kunst van het weglaten

De kunst van het weglaten.
Tussen de regels door lezen.
Schitteren door afwezigheid.

Waarom besteden we zoveel tijd en energie aan het zorgvuldig formuleren van zinnen, kreten en beschrijvingen als het mooiste ligt in wat niet wordt geduid? Het verhaal tussen de regels?
Het afwezige prikkelt de fantasie van de ontvanger. Gevolg is dat de ontvanger de boodschap eigen maakt en zich ermee verbindt.

Onlangs werd op straat mijn aandacht getrokken door een hoge stapel koffers. De stapel leek te zijn ingestort. Het zag er wat sneu uit. Ik denk dat het kunst is, zei ik tegen mijn dochter. Ik begrijp kunst wel vaker niet. Maar soms maakt dat het juist interessant. Welke ziel en zaligheid vertegenwoordigt deze stapel? Wie heeft een lach of een traan gevoeld bij het creëren van dit bouwsel?
Het werd allengs duidelijker. Het mooiste speelde zich binnen af, in een soort winkel. Met onze neuzen tegen het glas tuurden we naar binnen. Een groep mensen stond om een tafel. Erop een geopende koffer. Graaiende en voelende handen. Bizar.

Binnen werd ons het verhaal verteld van les valises perdues. Verloren koffers. Of verdwaalde koffers, ook mooi. Acht kunstenaars kochten op een veiling een rek met twintig gevulde koffers die ooit op Schiphol waren achtergelaten en nooit meer opgehaald. Drie weken lang maken de kunstenaars elke dag en public een koffer open. Dat wordt gefilmd. Er wordt gekeken, geïnterpreteerd, verklaringen gezocht, gefantaseerd. Het verhaal ontvouwt zich vanzelf.
Een ‘bejaardenrok’, een hondenfluitje, een muf handtasje, twee tandenborstels, een paar rode pumps, een vuil doosje handencrème, romantische zakdoekjes … Ik zag moeder en dochter lopen, gearmd. Met hond. Rode hakjes vinnig peurend in de modder, moeder hangend aan haar dochter, een verdwaalde veeg handencrème op haar wang, antiek handtasje aan de pols. “Wat hebben we het heerlijk, hè?” Dochter glimlacht en checkt haar besmeurde hakjes.

Een aantal kledingstukken bevatte een label met naam en streepjescode. Zat moeder in een verpleeghuis? Ik waagde één gokje op internet. Maar deze oudere dame zit natuurlijk niet op de digitale snelweg. Ik laat het zo. In het ongewisse komen de vrouwen tot leven. Ik creëer ze. Het is mijn ruimte tussen de regels.